کامران زارعی نیا : ((شعر تلخ))، برای ناصر حجازی دروازه بان قلب ها

شعری کوچک برای مردی بزرگ؛
به ناصر حجازی:

در عین ِ نیاز ، بی نیازی آموز سرمایهء جان بباز و بازی آموز
والایی طبع ونام نیک ودل پاک این هرسه ز ناصر حجازی آموز

آهنگ کلامت بوی خوش آشنایی بود،
پند پدرانه ات گرمای محبتی راستین؛
با خلوص.
تیره ترین شبها را گذرانده ای؛
و نشانی از صبح پیدا نیست،
آخرین بازمانده؛
جامانده از نسلی که رسالتی گران داشت؛
و آغازید،
توفان و گردباد را تاب آورد؛
به سان خوشه های جو؛
خم شد و راست قامت ایستاد.
حاصل اش به یغما رفت؛
لیک آرمان اش را،
چو طفلی نوزاد در آغوش کشید،
تا به یادگار بماند.
آیندگان و چندین نسل پسین،
حلقه های گل بر مزار جاویدتان خواهند گذاشت.
پدران ما،
پدران آنها،
پدرانی آهنین که فرزندانی کاغذی پروردند،
ناخلفانی پوچ و بی هویت؛
گم گشته در گرداب حقیقت خویش.
و...
«آن جا چراغی روشن است»
در واپسین برگ تاریخ،
که استعمار سیاه و سفید سوزاندندش،
محو گشته در هیاهوی قدرت.
و لیک:
«آن جا چراغی روشن است»،
آینده را روشن خواهد کرد،
و ما در پی نورش خواهیم آمد،
و نسلی جوانه خواهد زد؛
که زورق سرگردان را به ساحل برساند،
سال هاست در گردابیم؛
از گرداب که رها شویم؛
دیگر ما را از توفان هراسی نیست،
زیرا که پس از توفان،
خورشید طلوع خواهد کرد.

خبررسید که مرغی دگر زباغ پرید دل ازپریدن بیگاه اوبه داغ پرید
ازآنکه باغ، سراپردهء کلاغان بود عقاب خسته زجولانگه کلاغ پرید

کامران زارعی نیا : ((همیشه با تو خواهم ماند))

با تو هستم، توی سختی توی راه

با تو هستم، تا ابـــد تا اوج ِ ماه

با تو هستم، ای نگار ِ نازنیــــن

با تو هستم، از فلک تا به زمیــن

با تو هستم، جان ِ من جـانان من

با تو هستم، تا بخواهی جــان من

با تو هستم، سوگلـــــی بین قلوب

با تو هستم، در دیاری بی غروب

با تو هستم، یار مـن دلـــــدار من

با تو هستم، یاد تـــو پنـــــدار من

با تو هستم، سایه ات چتر ســرَم

با تو هستم، یار سیمین پیکـــــرم

با تو هستم، سینــه ات فریـــاد ها

با تو هستم، در میـــــان بــــاد ها

با تو هستم، خانه ات حرمان سرا

با تو هستم، قاصــدت باد صبـــــا

با تو هستم، سرو ناز؛ کبک خرام

با تو هستم، بی تو خنده شد حرام

با تو هستم، شک نکن درکار من

با تو هستم، تا ابد شـــــو یار من

با تو هستم، ای عـــــزیز دل ربـا

با تو هستم، تا بی نهـــایت تا خدا

کامران زارعی نیا ((ترانه))

کامران زارعی نیا : ((جادوی نگاه))

ای الهـــــه ی عشقـــــم، از شـــرار چشمانت
مست و مست و مدهوشم، در خمار چشمانت
ســـــاغر دو چشم تو ، برده عقل و هوش من
طـــــایـر خیـــــال مــن ، در قمـــــار چشمانت
مستم از شرابی که ، در جــــام الست توست
جســــم و روح من گشته ، بی قرار چشمانت
از درد شب هجـــــران ، یا شوق وصــال من؟
جاری و روان سیل از ، چشمه سار چشمانت
بازوان مرمر گـــــون ، حلقـــه شد به دور من
عقـــــرب کـج زلفت ، ســـــایه سار چشمانت
در سایه ی مهــر تو، سوزد تن من چون خور
گـــــویـی در بيـــــابانم ، در کنـــــار چشمانت
شب پرازسکوتی محض،اين صدای پای کيست
عابری کــه می گـردد ، بر مـــــدار چشمانت
خالی از مسافر شد ، کوپه ها و جا مانده ست
یک مسافــــر خسته ، هم قطـــــــار چشمانت
گفتــــی اين تو و اين هم ، دفتـــــــرغزلهايت
گفتم اين مـــن و اين هـــــم ، يادگار چشمانت
قصـــه ی جـــــدايی بود ، خـــــاطرات پوسيده
نغمه ی رهـــــايی بود ، نو بهــــــار چشمانت
گفتم ازعطــــش مستم ، عشق من کجا هستم؟
تا ابـــــد بمـــــانم در ، انتظــــــار چشمانت
لب بر لب من دادی ، ای کـــــژال سیمین تن
قدر عشـــــق من سنجی ، با عیار چشمانت؟
با ((ترانه)) یاری کن ، گر طــــالب عشقی تو
تا دمــی بــــی آســـــاید ، در گـــــدار چشمانت

کامران زارعی نیا : ((صبح دلگیر))

دلتنگ و دلگیرم از این، صبح غم افزای دگر /
یارم مرا پس می زند، باید روم جای دگر ***
دلتنگ و دلگیرم از این، تقدیر شوم و نحس خود /
آخر چرا بازی کند، این گونه با رای دگر ***
ای چرخ بد اختر بتاز، غمنامه ای دیگر نویس /
آخر نمانده در تنم، تاب جفاهای دگر ***
ای ابر تیره بر سرم، باری چو خون آتشفشان /
بارد مصیبت بر سرم، از این و دنیای دگر ***
بشکسته ای قلب مرا، آخر چرا ای نازنین /
بر حال زارم اینچنین، خندی و سخرای دگر ***
ای عشق شهر آشوب من، سنگی بزن بر موی من /
چون خون رود از دیده ام، نوشم دواهای دگر ***
این جام زهرآگین تو، نوشم چو فرمانم دهی /
با غم هماغوشم کنی، مرگم دهی جای دگر ***
این قلب چاکم را ببین، خون در دلم جوش آمده /
خون کرده ای قلب مرا، کردی چو رسوای دگر ***
گفتی که : "می بینی که شب، بشکسته قامت می رود" /
امروز من شب کردی و، شب شد چو یلدای دگر ***
گر شادی قلبت صنم، در ماتم و اندوه ماست /
زین بیشتر غسلم بده، در اشک و غم های دگر ***
پرسد ((ترانه)) از دلت، شادی تو مرگ من است؟ /
پس مرگ زود از در بیا، چون نیست یارای دگر

ترانه بی کسی

دلــم تنگ و دلــم تنگ و دلــم تنگ
دلــم تنگ است برای یار بی رنگ
تو این دنیای رنگارنگ هفت رنگ
چرا مردم شدند هفتاد و هفت رنگ؟

دلــم درد و دلــم درد و دلــم درد
شـده درد دلــم داروی صــد درد
تو این دنیای سرتاسر پر از درد
چرا رنگ رخم این گونه شد زرد؟

دل بی درد و درد بی دوا را
چه کس داده که گفته این خدا را؟
که درد از من، دوا سهم تو یارا
چرا شیشه دل من؟ تو سنگ خارا؟

من از عشق و تو از عاشق گریزان
من از یار و تو از یاور پشیمان
من از ساق و تو از ساغر پریشان
چرا ماندم تک و تنها و حیران ؟

نگارا نازنینا دلبر من
بیا یک دم نوازش کن سر من
سرت بر شانه ام مه پیکر من
چرا سوزانده ای بال و پر من؟